วันก่อน...ลืมว่าเอากุญแจรถไว้ไหน ....หาๆๆๆ
โอ๊ยๆๆๆ อยู่ไหน อยู่เป๋าไหน หรืออยู่ในห้องนอน วิ่งไปวิ่งมา 3 ชั้น
สุดท้ายอยู่ในกระเป๋าว่ายน้ำ (ไอ้อ้วนเอ๊ย)
เมื่อวาน...ลืมว่าเอากุญแจสายยูจักรยานไว้ไหน ...หาๆๆๆ
อยู่ไหนๆๆ อยู่ลิ้นชักไหน หรืออยู่หน้าทีวีข้างบน จบแบบเดิม วิ่งไปวิ่งมา 3 ชั้น
สุดท้ายหาไม่เจอ...นึกถึงกุญแจสำรองได้พอดี
ส่วนเรื่องงาน นึกๆอยู่ว่าจะบอกหัวหน้าเรื่องนี้ๆ
พอถึงเวลาอ้าว ตายล่ะวา ลืมบอก
โดนเทศน์ครับ อ่วม...
เวลาติดต่องานหรือธุระ หรือแม้กระทั่งเพื่อนๆถามเบอร์มือถือ
อิชั้นก็อึ้งไปพัก (เพราะ.. ลืมเบอร์ตัวเอง) มันน่าเบิร์ดกะโหลกมั้ยเนี่ยยยย
ไอ้ที่หนักสุด คือ มีคร้งหนึ่งกำลังจะกินข้าวต้มก็จะใส่พริกไทย
เดินๆมาถึงหน้าตู้กับข้าว ..
เอ๊ะ! ตูจะมาเอาอะไรเนี่ย(เวงกำ --")
ยืนนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก
ต้องเดินย้อนกลับมาที่โต๊ะมองชามข้าวต้ม....อ๋อ ตูจะไปหยิบพริกไทย
(ดูเดะ...เป็นเอามาก)
แต่คิดว่า บางครั้งการลืม....บางทีมันก็เป็นสิ่งที่ดีเหมือนกันนะ
สำหรับความทรงจำที่มันเป็นเหตุการณ์ร้ายๆ
มีพี่ที่รู้จักคนนึงแกหัดขับรถแล้ว เกิดไปทับหมาตาย....ปรากฎว่า ลืมไม่ลง
ทำเอาไม่กล้าหัดขับรถต่อ
ส่วนพี่อีกคนประสบอุบัติเหตุ จากการซ้อนมอเตอร์ไซด์
แต่ถือเป็นโชคดีของพี่เค้าที่พี่เค้าลืมความทรงจำช่วงเวลานั้นไปเลย
ทำให้ไม่ต้องหวาดกลัวกับภาพเลวร้ายตอนเกิดอุบัติเหตุครั้งนั้นอีก
ก็คิดดูสิ ...ถ้าเราผ่านอะไรร้ายๆมาแล้วเราลืมมันไม่ได้....
มันก็จะตามมาวนเวียนย้ำเราอยู่เสมอ
ทำให้เราไม่สามารถเริ่มต้นหรือลงมือทำอะไรๆใหม่ๆในชีวิตได้อีกเลย...ว่ามั้ย
กิน ซุปไก่สกัดผสมแปะก๊วยได้แล้วน้อง กระจอกจริง 
