เหตุเกิดจากความเหงา…..
ไม่เคยรู้จักกับมิตรภาพบนโลกไซเบอร์มาก่อน
แต่ตอนนี้เข้าสู่ปีที่ 2 แล้วกับมิตรภาพ ดีดีบนโลกใบนี้
การที่เราต้องปล่อยอะไรบางอย่างในชีวิตไป……แต่สิ่งที่เข้ามาทดแทน…ความเหงา……นั่นคือมิตรภาพ
ไม่เคยคิดมาก่อน ว่า ต่างคน ต่างวัย ต่างที่ มาคุยกันทุกๆวัน มีเสียงหัวเราะ มีรอยยิ้ม จนกลายเป็นความสนิทสนม แลกเปลี่ยนกัน ช่วยเหลือกัน ปลอบใจกันเวลาเศร้า และที่สำคัญเป็นเพื่อนกันทุกวัน
วันไหนไม่เจอกัน………มันคิดถึง
คิดถึง …สีส้ม…ของกวาง….น้องสาว ที่น่ารัก เข้าอกเข้าใจ P’เอี่ยวไปซะทุกอย่าง
คิดถึง …สีเขียว…ของอ้อย….น้องสาวหน้าหวาน แต่เดินห้าวมั่กๆ ผู้คอยนำข่าวสารมาอัพเดท ให้เพื่อนๆในห้อง
คิดถึง….สีชมพู…..ของพี่ยุ้ย…..เจ้าแม่เบเกอรี่และที่ปรึกษาในหลายๆเรื่อง
คิดถึง….สีกรมท่า….ของฝน…….กับแง่มุมเพ้อๆ ขำๆ ที่บางครั้งพวกเราก็เออ จริงไปกะเธอด้วย ประมาณว่าเพ้อตามกัน 555
คิดถึง….สีน้ำเงิน….ของพี่นิวัช….เจ้าพ่อไอที (ขอบคุณพี่นิที่ช่วย ปลุก pocket pcเอี่ยว) ที่แสนใจดีของน้องๆ
คิดถึง….พี่หนุ่ม( ที่มาพร้อมกับความหล่อ…รึป่าว และเสียงหัวเราะ)
….พี่อโป(กับ มุข ห่าน 555 และ แง่คิด มุมมองต่างๆในชีวิต)
…..พี่ย้ง(หนุ่ม(พุง)ใหญ่ใจดีของน้องๆมาพร้อมกับยาแหล่มๆ)
…..พี่ไก่(หนุ่มมาดเข้ม(มั่กๆ) พกพาเทคโนโลยีด้านการถ่ายภาพมาฝากเสมอๆ)
…...หนูหมิ่ง พี่ต้อ...พี่โอ๋…อุ๋ย…..และอ้วนกอฟ (จอมหลุด…ตูขี้เกียจดึงแล้วนะเฟ้ย)
แล้วยังมีความคิดถึงจากบ้านแห่งนี้
คิดถึง....พี่ณุ(งานนี้วัยไม่เกี่ยวที่มาพร้อมกับ มุขมันๆคันๆ ที่แอบแทรกความห่วงใยมาถึงน้องๆ (อีโม_ซึ้ง))
คิดถึง....พี่ทุง(ที่มาปะทะมุขกับพี่ณุ จนเกิดเสียงหัวเราะจากหลายๆคน)
อีกหน่อย อนาคตของห้องแชทนี้จะเป็นยังไงน๊า อีกห้าปี…สิบปี….เราจะยังคุยกันอย่างนี้อีกมั้ย
ที่คิดถึงแบบนี้ก็เพราะ กำลังจะมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น
สาวยุ้ยของเราก็กำลังจะออกเรือนแล้ว…โย่ว ๆ จะได้คุยกันเหมือนเดิมมั้ย
แต่ยังไงก็
ขอบคุณ Pharmacafe ร้านกาแฟเล็กๆที่มีเจ้าของร้านรูปหล่ออารมณ์ดี (อีโม_หล่อ)
และขาประจำของร้านก็หน้าตาดีทั้งนั้น (อีโม_สวย) 555
ขอบคุณพรหมลิขิต ที่ทำให้เราได้มาพบกัน(อีโม_ซึ้ง) จุ๊บๆ
ไม่ยอม ไม่คิดถึงพี่กับพี่ทุงเลย
