วันนี้เป็นวันที่ฝนตกอากาศครื้ม เช้าก็มีฝนลงเม็ดปรอยๆ ตกเย็นฝนก็ยังตกอยู่
ทำให้หวลคิดถึงเรื่องราวเกี่ยวกับฝนตอนยังเป็นเด็ก
เวลาที่ฝนแรก ลงสู่พื้นดิน
เคยสงสัยว่ามันมีกลิ่นอะไรนะมาพร้อมกับสายฝนนั้นด้วยเสมอ
ถามแม่ แม่ตอบว่า มันเป็นกลิ่นของไอดินน่ะลูก
อือ หอมเนอะแม่ (ไม่รู้คนอื่นเค้าหอมเหมือนเรารึป่าว)
แปลกจัง ทำไมถ้าฝนไม่ตกถึงไม่ได้กลิ่น แม่ไม่ตอบได้แต่ยิ้ม (แม่คงนึกในใจว่า ตรูไม่รู้)
เวลาฝนตก
ถ้าเป็นตอนเด็กๆ จะนึกในใจให้ฝนตกลงมาเยอะๆ จนน้ำก็สูง เต็มฟุตบาทหน้าบ้าน
แล้วเรา สามคนพี่น้อง พับเรือกระดาษเล่นกัน สนุกมาก
หรือไม่ก็ขึ้นไปช่วยแม่รองน้ำฝนเก็บไว้ใช้ (ที่จริงแล้ว จะไปเล่นน้ำฝน นะเอง)
บางทีก็หนาวนิดหน่อย แต่สนุกดี
ขึ้นไปบนดาดฟ้า แล้วเงยหน้าขึ้นฟ้าแล้วอ้าปาก ฮ่าๆๆๆ กินน้ำฝนจากฟ้าเลยนะเนี่ย
แต่ตอนนี้เวลาฝนตก ทำให้คิดถึงเพลงๆนึง ของพี่จุ้ย ศุ บุญเลี้ยง
ชื่อเพลง ฝากรัก
สายน้ำน้ำไหลร่องโรย
สายลมลมโชยโบยลิ่ว
สายฝนฝนหล่นล้มปลิว
ปลิวกระจายเปียกกายเปียกใจ
สายน้ำน้ำไหลแห้งโหย
สายลมลมโชยอ่อนแรง
สายฝนฝนแล้งลมแล้ง
ฝนแห้ง แห้งกายยังเปียกใจ
ฝากสายน้ำไหลถึงเธอ
ฝากลมบอกเธอฉันเหงา
ฝากฝนให้หล่น หล่นเบาๆ
ฝากรักแนบเนาข้างกายและใจ
สายน้ำสายลมคือรัก
ด้วยรักฝากไปพร้อมฝน
ฝากไว้เคียงข้างใจคน
ฝากรักฉ่ำล้นชื่นใจ
