วันว่างๆแบบนี้ขอเคลียร์ห้องหน่อย รกมากๆ (ผู้หญิงอาไร๊..ไม่เรียบร้อยเล๊ย)

เริ่มต้นที่เช็ดฝุ่นตามพี่ม่อน และอื่นๆ ไปยาลใหญ่ ..(ทำไมโลกนี้ต้องมีฝุ่น..O.o")

จัดหนังสือรื้อชี้ท เข้าชั้นใหม่

ฮ่าๆๆๆๆๆ รื้อไปเรื่อยๆ ก็ไปเจอรูปเก่าๆตอนวัยละอ่อน(รูปนักเรียน ตอน ป.2 กะบัตรนักศึกษา ตอน ปี 1)

เคลียร์โต๊ะเขียนหนังสือ แล้วก็พบว่า

ไอ้อ้วนเอี่ยว....ม๊าน..น.น เก็บปากกาที่เขียนไม่ติดไว้เกือบ 2 โหลได้ /O.o"\ (เก็บไว้ทำไรวะเนี่ย)

เจอกล่องสีไม้ สีชอล์ก สีน้ำ สีโปสเตอร์ พู่กันและจานสี ...ฝุ่นจับอื้อ เห็นแล้วก็คิดถึง..ไม่ได้ใช้มาตั้งนาน

ต่อด้วยจัดกล่องอุปกรณ์ D.I.Y (ซึ่งถ้าแม่มาเห็นจะเรียกมันว่าสมบัติบ้า...555) ก็เป็นพวกกระดาษสีสวยๆลายแปลกๆ ลูกปัด ลวดดอกไม้ไหว ผ้า โบ ลูกไม้ ไหมพรมและก็ ใยฟูๆไว้ยัดไส้ตุ๊กตา เห็นแล้วคิดถึงเมื่อก่อนทำบ่อยตอนนี้ร้างราไม่ได้ทำมานานแล้ว

ตบท้ายด้วยการกลับที่นอน และเปลี่ยนผ้าปูที่นอน โอ้ย..เหนื่อย มีใครเคยคำนวณไว้มั้ย ว่าการกลับที่นอนเนี่ยมันเผาผลาญพลังงานไปกี่กิโลแคลอรี่ --" หนักชะมัด แฮ่กๆๆๆ

เฮ่อ....ปาเข้าไปค่อนวันสำหรับวันหยุดวันนี้

เด๋วไปทำขนมดีกว่า พี่เหนือถามว่า เมื่อไหร่เอี่ยวจะทำบราวนี่อีก ...

วันนี้ไปงานคุณแม่พี่โป เอี่ยวก็เลยคิดถึงแม่ขึ้นมา(ตอนเรียนจะคิดถึงแม่เป็นพิเศษเวลาตังค์หมด 555+)

แถมใกล้จะถึงวันแม่แล้ว คิดถึงแม่จัง(ไม่มีแม่ให้คอยกอด ให้แหย่ กวนรมณ์ แล้วดิ)

จำได้ว่าเมื่อก่อนพอถึงเวลาวันแม่ เอี่ยวก็จะซื้อดอกมะลิวันแม่มาให้

... แต่อย่างฮา

แม่บอกว่า ซื้อมาทำไม๊(ทำเสียงสูง) เอาตังค์แม่ไปซื้อดอกมะลิให้แม่หรอ

              เอี่ยวไปล้างจานดีกว่าไปๆๆๆๆ ๆ555+

ถึงแม่จะขี้บ่น..แต่ก็คงเพราะเป็นห่วง (รู้แล้วล่ะน่า ว่าห่วงมาก ก็บ่นมาก ฮ่าๆๆ )

ขนาดแม่ป่วย...แม่ก็ยังเป็นห่วง

เพราะตอนที่เอี่ยวไม่สบายเป็นไข้เลือดออก..แม่ก็คอยดูแล ทั้งๆที่ตัวแม่เองก็ไม่ค่อยแข็งแรงแล้ว

แถมมารู้ตอนหลังว่าแม่ไปบนหลวงพ่อบ้านแหลมให้เอี่ยวด้วย..แม่บอกว่ากลัวเอี่ยวตาย

(แม่บอกว่าเค้าออกข่าวกันบ่อยๆนะ ว่าเป็นแล้วตายน่ะ)

...ถึงจะดูเหมือนขำๆแต่ ซึ้งมากกว่า(แต่ไม่ให้แม่รู้หรอกว่าซึ้ง)

ตอนที่รู้ว่าแม่เป็นโรคไตวาย ความหวังสุดท้ายระหว่างการฟอกเลือด คือ การเปลี่ยนไต

นึกแวบแรกขึ้นมาในใจ ...จริงด้วย...แต่..มันช่างเป็นความหวังที่ริบหรี่...จริงๆ

เพราะเอี่ยวรู้ว่าเลือดของแม่คนละกรุ๊ปกับลูกๆทุกคน (ทำให้แม่รับไตของลูกๆคนไหนไม่ได้เลย เพราะแม่เลือดกรุ๊ป โอ ส่วนเอี่ยวกรุ๊ป เอ โต้งกรุ๊ป บี แจ็คกรุ๊ป เอ)

แต่ยังไง การเปลี่ยนไตก็ยังเป็นเหมือนลำแสงเล็กๆที่ลอดเข้ามาในความมืด

(เคยได้ยินกันบ่อยๆใช่มั้ยคะ ประโยคนี้ แต่ความรู้สึกมันเป็นแบบนั้นจริงๆ...)

เอี่ยวรู้แล้วแหละข้อนี้แต่ยังไม่ได้อธิบายให้แม่และน้องชายฟัง ...

น้องชายก็บอกแม่ว่า ให้แม่เอาไตไป มันยกให้

แต่รู้มั้ย..แม่ตอบว่าอะไร

คำตอบของแม่ คือ แม่ไม่เอา ถ้าเอาของเอ็งมาแล้วมีไตข้างเดียว เดี๋ยวอีกหน่อยจะลำบาก

ฟังแล้ว...อึ้งแต่ซึ้ง..

ไม่ว่าจะยังไง  แม่ก็ยังห่วงลูกมากที่สุด ห่วงยิ่งกว่าห่วงตัวเอง

เคยมีลูกค้าที่ร้าน เป็นคุณป้าอายุซัก เกือบๆหกสิบ มาถามซื้อยาถ่ายพยาธิ

เอี่ยวก็เลยซักถามว่าใครกินอายุเท่าไหร่คะ ตั้งครรภ์มั้ย นั่นๆนี่ๆ 

ป้าบอกว่าซื้อให้ลูกสาว อายุสามสิบห้า ...เห็นมันผอมๆเลยเป็นห่วง

อืม... ความเป็นห่วงของแม่...ไม่ว่าลูกโตแค่ไหน แม่ก็ยังเป็นห่วงเสมอจริงๆ

ได้คำตอบกันแล้วเนอะ ว่าคำตอบของแม่คืออะไร

แล้วลูกๆที่ยังมีแม่อยู่ มีคำตอบของลูกๆกันรึยังคะ

สำหรับเอี่ยว..ดีใจที่ได้ให้คำตอบแม่ไปแล้วค่ะ(ให้ไปเต็มๆแม่ซึ้งใจเลย..ฮิ้วววววว)

ปล.คิดถึงน้ำพริกกะปิของแม่...ม๊ากมาก(ไม่พ้นเรื่องกินจนได้ อ้วนเอี่ยวเอ๊ย)

ความหมายดีตั้งแต่เริ่มต้น คือชื่อเพลงแล้ว ^^

เพลงแง่งาม

คำร้อง: ประภาส ชลศรานนท์ ทำนอง: ธานินทร์ เคนโพธิ์
ขับร้อง: ไพบูลย์เกียรติ เขียวแก้ว

มองสิ่งสวยงามใกล้ๆตัว ความสุขอยู่ข้างใน ว้าว เจ๋ง  หากมันไกลไปลองมองหาความสุขใกล้ๆตัวดีกว่า

เป็นวันหยุดยาว หลายวันที่โอเคมากๆเลย

          เริ่มต้นเช้าวันหยุดวันแรก กับท้องฟ้าสวยๆสองข้างถนนพระราม 2 จากแม่กลองที่มุ่งหน้าสู่ กทม.ท้องฟ้าสดใสๆ กลิ่นแป้งหอมๆ แล้วก็เพลงที่ชอบ ก็ทำให้เช้านี้อารมณ์ดี   ถึงแล้วงานเทศกาลหนังสือเด็กและเยาวชน  ก็ได้เจอกับความสดใสน่ารักของเด็กๆ และ ความใจดีผู้ใหญ่ใจดีที่จัดงานนี้ขึ้นมา ดีจัง มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ แทบทุกอณูของงาน (เอี่ยวก็มีรอยยิ้มกลับไป จากหลายๆอย่างของวันนี้ทั้งจากเด็กๆและพี่นักเขียนการ์ตูน..ฮิ้ววว) ถึงแม้ขากลับจะเจอฝนหนักๆนิดหน่อย แหง่มๆๆ ไม่ได้เอาร่มไปซะด้วย เลยต้องยืนรอซักพักกว่าฝนจะหยุด แบบว่า...กลัวลายเซ็นต์พี่นักเขียนละลายไปกะสายฝน 555+ กลับมานั่งปลื้มต่อ ...ออนเอ็ม......ซักพักพี่นักเขียนก็มาทักทาย

พี่นักเขียน(ittiwat) says:

อ้าว..ถึงบ้านกี่โมงคับ  

 D o r a e m o n  says:

กรี๊ดๆๆๆ ดีใจ แอบยิ้มแก้มจะแตกอยู่หน้าคอมพ์ (@^___^ @)

(ยัยเอี่ยว...เก็บอาการหน่อยย่ะ..ถ้าแม่อยู่คงจะบอกอย่างนี้แน่ๆ 555+)

ก่อนนอนก็ขนหนังสือที่ได้มาจากงานมาอ่าน อ่านไปขำไป ยิ้มไป......ผ่านค่ำคืนวันหยุดไปด้วยรอยยิ้ม...

          เช้าวันหยุดวันที่สอง วันนี้ตั้งใจว่าจะไม่กินหมู เลยกินปลาทูน่ากะข้าวไปทั้งวัน (เมี๊ยว..) 555+   วันนี้ก็เป็นความสุขแบบเปื้อนน้ำหมึก กับหนังสือที่ได้มาจากงานต่อ กำลังอ่านแบบแสนจะมีความสุขก็เกิดการต่อสู้กันภายในระหว่างเทพขยัน และมารหนอนอ้วน ฮึ๊บๆๆๆ ไอ้หย๋า ..

เทพขยัน : ประทานโทษขอรับ ยังมีหนังสือเรียนรอให้ท่านอ่านอยู่นะขอรับ--" ทราบมาว่าท่านยังไม่ได้แกะดูเลยนะขอรับ

มารหนอนอ้วน : ติสต์โว้ย อยากอ่านหนังสือที่ไม่ใช่หนังสือเรียนอะ มีไรปะ กว่าจะสอบ โน่นเดือนตุลา โอ๊ย อีกตั้งนาน

อุวะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

สุดท้ายมารหนอนอ้วนชนะไปด้วยคะแนนเป็นเอกฉันท์ 555+

          เข้าสู่วันที่ 3 วันนี้ได้รับเกียรติจากท่านน้องชายให้ไปเป็นตากล้อง งานซ้อมรับปริญญาที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน โอ้ว...ววว บรรายากาศงานรับปริญญานี่มันสดชื่นจริงๆเลย  น้องเรานั้นหรือก็หน้าบานมากๆ 555+ กลับมานั่งดูรูปกะเตี่ย 555+ เตี่ยก็ดูมีความสุขไปด้วย .......อ่านการ์ตูนของพี่ออฟก่อนนอน ^^ อย่างฮา....หลับไปด้วยรอยยิ้ม

          วันหยุดสุดท้าย แหง่มๆๆ วันนี้ก็อ่านหนังสือเจ๊คิ้ม + กินโค้ก ฮ้า... อารมณ์ดี วันนี้ก็มีความสุข..หลั่นล้าๆ

วันนี้ตอนเย็นแอบหนีร้านไปวิ่งที่สวนสุขภาพ

หลังฝนตก...ฟ้าหลังฝนก็ดูสดใส
ต้นไม้ใบหญ้าก็ดูเขียวชอุ่ม สดชื่นไปหมด

วิ่งไปรอบๆลู่ในสวนสุขภาพใกล้ๆบ้าน มองไปรอบๆ สัมผัสได้ถึงความสุขรอบๆตัวมากๆ

พ่อวิ่งไล่ถ่ายรูปเจ้าหนูตัวน้อยที่ยังเดินไม่แข็ง แต่ก็มีแรงไม่น้อยที่จะเดินยุกยิกๆหนีกล้อง

(น่ารักมากๆ)>>>>อยากมีแบบนี้มั่ง  555+

หนูน้อยวิ่งไล่เจ้าหมาน้อยตัวดำขนหยิกกันพัลวัน

แม่ลูกนั่งชี้ชวนกันดูปลา ปลาสีส้ม สีแดง ในสระ

คู่รักนั่งจุ๋งจิ๋งๆ  หนุงหนิงๆ

เด็กๆ วิ่งเล่นไล่จับกัน ขี่จักรยานกัน

เด็กน้อยตัวเล็กๆแต่เข็นรถเข็นให้ยายได้ เก่งทีเดียว

เป็นภาพความสุขที่เห็นบ่อยๆจนแทบจะเป็นเรื่องปกติกับวิถีชีวิตคนแม่กลอง

ชอบดูปลา ว่ายไปว่ายมา ฮุบอาหาร แปลกเนอะ ไม่ยักกะชน โหม่งกันหัวแตกบ้าง เก่งอะ

ลมเย็นๆสบายๆ มีความสุขดีจัง

                    ดูปลาเพลินๆ อ้าว เจอลูกค้าตัวจิ๋ว....วิ่งเล่นกับกิ่งไม้อย่างมันส์เชียว

พอเห็นก็วิ่งยิ้มร่าเข้ามา....(จำกันได้ด้วย...^__^)

ถามว่าจำน้าเอี่ยวได้มั้ย ...ก็พยักหน้าแล้วยกมือไหว้ ^^

                                                  คุยกันนิดนุงแล้วก็ วิ่งเล่นต่อ....

ความสุขแบบง่ายๆ ใกล้ๆ ตัวของเด็กแม่กลอง

เพลงนี้ดีจัง

ดูรายการคุณพระช่วยเค้านำเอามาร้องใหม่โดย บี วงR&B 

เนื่องในโอกาสที่จะมีคอนเสิร์ตเพลงแบบประภาส

เกิดมาทั้งทีให้มีคุณค่าเหมือนดังอิฐที่นำไปสร้างเมือง...

เพลงนี้เป็นกำลังใจดีๆให้ทุกๆคนทำสิ่งดีๆแก่สังคมกัน

ให้ลมมันแรงร้อนเพียงใด
ให้มีฝนมากมาย
แดดเกรียมเผาแทบตาย
อย่าไปยอมแพ้
อย่ายอดให้ลมพัดเราไป
อย่ายอมเพราะความง่าย
หยัดยืนสู้ด้วยใจ
ด้วยใจที่รวมกัน
อิฐก้อนหนึ่งซึ่งถูกวางอย่างเดียวดาย
มีความหมายแค่เพียงดินที่คนปั้น
ซ่อนความงามซ่อนความจริงและความฝัน
อิฐก่อนนั้นคงรอวันเพื่อมีค่า
อิฐหมื่นแสนที่ถูกวางอย่างสร้างสรรค์
อัศจรรย์จึงบันดาลขึ้นตรงหน้า
ก่อกำแพงสร้างบ้านเรือนตึกระฟ้า
แดดลมฝนจะพัดพาไม่มีหวั่น
อิฐก่อนนั้นช่วยป้องกันไม่หวั่นเลย
อิฐก่อนนั้นช่วยป้องกันไม่หวั่นเลย

อิฐก้อนไหนจะถูกวางไว้อย่างเดิม
อิฐก้อนไหนจะถูกวางไว้สร้างเมือง
อิฐก้อนไหน..จะถูกวาง..ไว้สร้างเมือง

เนื้อร้องแต่งโดย พี่จิก

แต่งทำนองและเรียบเรียงโดย คุณสุรชัย บุญแต่ง

ขอบคุณhttp://www.bloggang.com/viewblog.php?id=mammy-pan&date=01-07-2007&group=2&gblog=43

นานแระ วันนี้เจอคุณลุงอีกเลยนึกถึงสูตรน้ำปั่นหน้าเด็กที่คุณลุงให้

คือตอนนั้นเจอลุงคนนึง ในใบสั่งยา อายุ84 เราก็เรียก ญาติคุณ......รับยาค่า

(คิดว่าอายุขนาดนี้คงมีญาติพามา) ปรากฎว่า  ไม่มีใครมารับยา
ลองใหม่ คุณ.....รับยาค่า  ลุงลุกมาเลย

ลุงบอกว่าเรียกว่าญาติเลยไม่ลุกเพราะลุงมาเอง แล้วลุงดูหนุ่มมากกกกกกกกก

ดูเหมือนคนอายุซัก 58 เลย เลยถามลุงทำไมลุงหนุ่มจังเนี่ย 

 มีเคล็ดลับไรคะเนี่ย ลุงแกเลยจดสูตรน้ำปั่นสุขภาพมาให้หนึ่งหน้ากระดาษ

ลุงบอกว่าดีมากเลยนะเอ้า เอาไปทำกินกัน
ลุงอะ น่ารักจริงๆ

สัดส่วนนี้สำหรับ1วัน
ผักกาดหอม2ใบ
คื่นฉ่าย 2 ก้าน
มะเขือเทศ 1 ลูก
หอมใหญ่ 1/4 ลูก
น้ำผึ้ง 2-3 ช้อนโต๊ะ
มะนาว 1ลูก
แอ๊ปเปิ้ล 1 ลูก
น้ำต้มสุกเย็นแล้ว 2-4 แก้ว
ปั่นโลด...

ดื่ม 3 วันให้หมดโดยแช่เย็นไว้

แต่รสชาติ แบบว่า ขอหน้าเด็กแค่นี้ก่อนละกันนะลุ๊งงง....

ขอบพระคุณ ลุงพร นุชน้อย ค่ะ

ช่วงนี้ไม่ค่อยสบายใจเลย มีอะไรๆหลายๆอย่างเกิดขึ้นอย่างที่ไม่คิดว่ามันจะเกิด

ทำให้รู้สึกว่า ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ แล้วก็คิดถึงที่แม่เคยบอก

แม่เคยบอกไว้ตอนที่แม่ไม่สบายหนักๆ ว่าเราต้องเผื่อใจไว้บ้าง

...ให้กับหลายๆสิ่ง หลายๆอย่าง

ที่เราอาจจเจอโดยที่ไม่คาดคิดมาก่อน

เผื่อใจ คำนี้แม่น่าจะหมายถึงให้เราคิดว่า ถ้ามันไม่เป็นไปอย่างทีเราคิด เราจะรับได้มั้ย

ให้เราเตรียมทำใจ

สองคำสั้นๆ ง่ายๆ "เผื่อใจ" แต่ทำได้ยากนะเนี่ย เมื่อเวลาที่อะไรๆมันผิดไปจากที่เราคาดไว้

มันก็รู้สึกผิดหวังอยู่ดี ขนาดได้พยายามเผื่อใจ อย่างที่แม่สอนไว้แล้ว

ทำไมรู้สึกว่าเวลาที่มันมีอะไรที่มันเป็นสิ่งไม่ดี มันก็มักจะมีเข้ามาๆ ติดๆซ้ำๆกัน หลายๆเรื่อง

เหมือนกับเคยอ่านเจอที่ไหนซักแห่งว่า เวลาที่ขนมปังทาแยมหล่น ..

มันก็มักจะเอาด้านแยมหล่นลงพื้นเสมอ

แบบว่าไหนๆมันโชคร้ายแล้วก็ให้มันร้ายไปให้สุดๆแบบนั้นล่ะมั้ง...เออ เอาเข้าไป

อดกินขนมปังแล้วยังต้องเช็ดแยมที่เลอะพื้นอีก...เบื้อกเอ๊ย

ทำใจไม่ได้อย่างแม่บอกซะที เฮ้อ...ทำไงดีวะ กลุ้ม

ไม่อยากเป็นผู้ใหญ่ ขอกลับไปเป็นเด็กอีกได้ปะ

แต่บางครั้งบางคราวก็ทำให้พอมีเสียงหัวเราะหลุดออกมาบ้าง จากเพื่อนๆในเน็ตและที่ทำงาน

แต่พอซักพักก็วนกลับไปคิดถึงปัญหาที่เกิดอีก เฮ้อ.........

D5 D2 Rohypnol Xanax ......ยัง ...ยังไม่ต้องใช้ แต่ใจมันเหี่ยวๆ ไม่รู้จะทำไงให้หาย.......

เพลงโปรดของเอี่ยวและใครหลายๆคน ^^

ค่ายเพลง / Label : Beboydcg
:: เหมือนเคย ::
 ยิ้มที่ดูสดใส กับหัวใจที่อ่อนหวาน ท่าทางเธอแบบนั้น ดูเท่าไหร่ไม่เคยเบื่อ
แม้เวลาจะพ้นไป นานสักเท่าไร เธอยังคงสดใส ได้อย่างเหลือเชื่อ

    เสียงหัวเราะในวันนั้น ฉันยังจำถึงวันนี้ นึกทีไรรู้สึกดี และดีทุกๆ เมื่อ
แม้เวลาจะพ้นไป นานสักเท่าไร ไม่เคยมีวันไหนที่ฉันจะเบื่อเลย

    ต่อให้โลกจะหมุนซักเท่าไร เธอยังคงสดใสอ่อนหวานเหมือนเคย
ต่อให้ใครจะสวยเท่าไร รู้ไหมว่าฉันเฉยๆ เพราะว่าเธอน่ารัก ทุกๆ วัน
จนไม่อาจเปลี่ยนใจฉันที่มีให้เธอได้เลย ฉันก็คงต้องบอกว่ารักเธอ เหมือนเคย

    ทุกอย่างช่างดูเหมือนฝัน ตั้งแต่เราได้พบกัน เธอเติมให้ฉันเต็มโดยไม่ต้องเอ่ย
แม้เวลาจะพ้นไป นานสักเท่าไร ไม่เคยมีวัน ไหนที่ฉันจะเบื่อเลย

    ต่อให้โลกจะหมุนซักเท่าไร เธอยังคงสดใสอ่อนหวานเหมือนเคย
ต่อให้ใครจะสวยแค่ไหน รู้ไหมว่าฉันเฉยๆ ก็เพราะว่าเธอน่ารักขึ้น ทุกๆ วัน
จนไม่อาจเปลี่ยนใจฉันที่มีให้เธอได้เลย ฉันก็คงต้องบอกฉันรักเธอ เหมือนเคย

... เฝ้าถามตัวเอง เรื่องเดิมเดิมเรื่อยมา
ถ้าฉันจะรัก รักของฉันจะเป็นเช่นไร
ถ้าแม้คนเรา เลือกเอาเองได้ตามหัวใจ
ความรักแบบไหน ที่หัวใจเรียกร้อง ต้องการ
ก็เป็นคำถาม ที่ค้างคาใจอย่างนั้น
ก็ตอบตัวเองไม่ได้ แม้สักคำ
ไม่เคยจะรู้หัวใจตัวเอง ได้ซักวัน
จนเมื่อวัน ที่เธอบอกว่ารักกัน

แค่เธอรักฉัน แค่เธอรักฉัน
แค่นั้นที่ใจต้องการ
แม้วันเวลาเนิ่นนาน เพียงใด
แค่เธอรักฉัน แค่เธอรักฉัน
อย่างนี้ทุกวันเรื่อยไป
เหมือนเดิมและตลอดไป
นี่แหละแบบที่หัวใจ ฉันต้องการ
เพราะฉันนั้นรู้ เธอมีรักแท้จริงใจ
และเป็นแบบเดียวที่ใจฉันต้องการ

แค่เธอรักฉัน แค่เธอรักฉัน
แค่นั้นที่ใจต้องการ
แม้วันเวลาเนิ่นนาน เพียงใด
แค่เธอรักฉัน แค่เธอรักฉัน
อย่างนี้ทุกวันเรื่อยไป
เหมือนเดิมและตลอดไป
นี่แหละแบบที่หัวใจ ฉันต้องการ

Witch Yoo Hee

เรื่องก้อคือ ยูฮี นางเอกเป็นสาวนักธุรกิจสุดสวย (แต่ใส่แว่นหนา และมัดผมตรึงตลอด) ภาพลักษณ์ภายนอกเฉยๆเชิดๆ เย็นชา จนได้รับฉายาว่า แม่มด (แต่ภายในซ่อนความอ่อนไหวอ่อนหวานเอาไว้ เพียงแต่เธอแสดงออกไม่เป็น ) เธอมีความคิดว่าเธออยากมีความรักกะเค้าบ้างเหมือนกัน(หลังจากที่ต้องผิดหวังในความรักมาจากรุ่นพี่สมัยเรียนมหาลัย) และเธอก้อแอบใช้บริการหาคู่ และนัดเดทกับหนุ่มๆหลายคน ซึ่งส่วนใหญ่ จะปฏิเสธเธอในท้ายที่สุดเพราะเธอจืดชืด หรือไม่ก้อเก่งเกินไป ดูไม่มีเสน่ห์ แข็งกระด้าง วันนึงเธอก้อได้นัดเดทกับนักเรียนการอาหาร ( แจฮี)

ระหว่างเดทมีอุบัติเหตุเกิดขึ้น ทำให้หนุ่ม(ตามูรยอง)ผู้นี้ กลายเป็นหนี้นางเอกจำนวนก้อนโต นางเอกเลยจ้างให้มาทำงานใช้หนี้ เป็นคนรับใช้ + แฟนปลอมๆ เวลาออกงาน ของนางเอก

ต่อมานางเอกอยากมีความรักก็เลยทำสัญญากันให้ตามูรยอง(พระเอก)ทำให้เธอมีความรักให้ได้โดยตานี่แหละเเป็นคนเปลี่ยนบุคลิค และการแต่งตัวของเธอทั้งหมด เสื้อผ้า ผม และออกงานด้วยบางครั้ง จนยัยแม่มด ยูฮีกลายเป็นผู้อำนวยการสาวที่สวยสุดๆ แต่ยังไม่ค่อยมีเสน่ห์เท่าไหร่ แต่เพราะได้อยู่กับหนุ่มอารมณ์ดีคนนี้ นางเอกเลยเริ่มเปลี่ยนไป เป็นหญิงและมีเสน่ห์ขึ้นโดยไม่รู้ตัว จน เชฟอาหารฝรั่งเศสสุดหล่อ (เดนนิส)(กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ)และ คุณหมอชื่อดัง  ก้อเริ่มเข้ามาเกี่ยวพัน และหลงรักเธอ เข้าไปด้วยล่ะสิ

ว้าว  ดูเรื่องนี้แล้วรู้สึกว่าหนุ่มๆเนี่ยเวลาทำอาหารก้อดูน่ารักมีเสน่ห์เหมือนกันเนอะ

(ขนาดพระเอกไม่หล่อๆยังดูน่ารักเลย แล้วคุณพี่เดนนิส กรี๊ดดดดดดด น่ารักมากๆๆๆๆๆ)

เพิ่งรู้ว่าเหนื่อยแค่ไหนที่ต้องใช้ชีวิตลำพัง
ฟ้าทุกเช้ามันอ้างว้าง ตั้งแต่เธอจากไป
ชีวิตต้องเดินก็รู้ แต่ไม่รู้จะเดินเพื่อใคร
ดาวบนฟ้าคว้ามาได้ ใครจะร่วมชื่นชม

ยามค่ำคืน ยังยืนมอง ขอบฟ้า
เธอ สบตากับฉันบ้างหรือเปล่า
คิดถึงเธอ คนที่ดีที่สุด
ถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสาย
ยังคงรักเธอ เธอได้ยินฉันไหม
อยู่แห่งไหน หัวใจมีแต่เธอ

เพิ่งรู้ว่ากอดมันหวาน เมื่อเธอนั้นไปไกลลับตา
ใช้ทั้งสองมือไขว้คว้า คงไม่มีค่าใด
ห้องน้อยของเธอกับฉัน ที่วันนั้นมันดูแคบไป
เพิ่งจะรู้มันดูกว้างใหญ่ เกินจะนอนคนเดียว

ยามค่ำคืนยังยืนมองขอบฟ้า
เธอสบตากับฉันบ้างหรือเปล่า
คิดถึงเธอคนที่ดีที่สุด
ถึงแม้ได้พูดในวันที่มันสาย
ยังคงรักเธอ เธอได้ยินฉันไหม
อยู่แห่งไหน หัวใจมีแต่เธอ

คิดถึงเธอคนที่ดีที่สุด
ถึงแม้ได้พูด ในวันที่มันสาย
ยังคงรักเธอ เธอได้ยินฉันไหม
อยู่แห่งไหน หัวใจมีแต่เธอ
ได้ยินไหมคิดถึงเธอ

แม่...หวัดดี

                วันนี้เอี่ยวคิดถึงแม่นะ

เวลาเอี่ยวไม่สบายทีไร ...คิดถึงแม่ทุกทีเลย

เมื่อวานเป็นวันที่แม่จากเอี่ยวไป.....อยู่บนฟ้าใช่มั้ยล่ะ จำได้ป่าว 3 ปีแล้วนะ

แต่เมื่อวานเอี่ยวไม่สบายมากๆเลยแม่.....คิดถึงแม่มากๆ   อยากให้แม่มาเช็ดตัวให้ไข้ลดจัง

แม่คิดถึงเอี่ยวมั้ยอะ....สบายดีป่าว

วันนี้เอี่ยวค่อยยังชั่วแระไม่มีไข้แระ แต่ยังไออยู่ แล้วก้อปวดหัวนิดหน่อยอะ

ปล.อยากกินน้ำพริกปลาทูฝีมือแม่ ...เมนูที่แม่เอาไว้ล่อเอี่ยวให้กลับจากมหาลัยอีกจัง....555+

                                                                             บาย...รักนะ

                                                                              เอี่ยว.....

มันอึดอัดไปหมด ไม่มีความสุขเลยตลอดเวลาที่อยู่ในสำนักงานร่วมกันคนคนนี้

==========================

วิสัชนา โดย ว.วชิรเมธี

รู้ไหมว่า เรามีเวลาอยู่ในโลกนี้คนละกี่ปี

ชีวิตนั้นสั้นยิ่งกว่าหยดน้ำค้างเสียอีก จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่มีใครรู้ล่วงหน้า

ถ้าเราใช้เวลาอันแสนสั้นนี้ไปมัวหลับๆตื่นๆอยู่ใน ความรัก โลภ โกรธ หล ง
หมั่นไส้คนนั้น ปลาบปลื้มคนนี้ ริษยาเจ้านายใส่ไคล้ลูกน้อง
ปกป้องภาพลักษณ์ (อัตตา) กด (หัว)

คนรุ่นใหม่หลงใหลเปลือกของชีวิต โดยลืมไปเลยว่าอะไรคือสิ่งที่ตนควรทำอย่างแท้จริง
คิดดูเถิดว่า เราจะขาดทุนขนาดไหน

ท่านอังคาร กัลยาณพงศ์ เขียนบทกวีไว้ว่า

'' น้ำไหลอายุขัยก็ไหลล่วง ใบไม้ร่วงชีพก็ร้างอย่างความฝัน
ฆ่าชีวาคือพร่าค่าคืนวัน จะกำนัลโลกนี้มีงานใด ''

คนเราไม่ควรพร่าเวลาอันสูงค่าด้วยการปล่อยตัวปล่อย ใจ
ให้ตกเป็นทาสของความชอบ ความชัง มากนัก
เพราะถ้าเราวิ่งตามกิเลส กิเลสก็จะพาเราวิ่งทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ต่อไปไม่รู้จบ
กิเลสไม่เคยเหนื่อย แต่ใจคนเราสิจะเหนื่อยหนักหนาสาหัสไม่รู้กี่เท่า

ควรคิดเสียใหม่ว่า เราไม่ได้เกิดมาเพื่อที่จะชอบหรือไม่ชอบใคร
หรือเพื่อที่จะให้ใครมาชอบหรือมาชัง
แต่เราเกิดมาสู่โลกนี้เพื่อทำในสิ่งที่ดีที่สุดที่ มนุษย์คนหนึ่งควรจะทำ
เอาเวลาที่รู้สึกแย่ๆ กับคนอื่นนั้นหันกลับมามองตัวเองดีกว่า
! ชีวิตนี้เรามีอ ะไรบ้างที่เป็นแก่นสาร มีงานอะไรบ้างที่เราควรทำ
นอกจากนั้นก็ควรมองกว้างออกไปอีกว่า
เราได้ทำอะไรไว้ให้แก่โลกบ้างแล้วหรือยัง

คนทุกคนนั้นต่างก็มีดีมีเสียอยู่ในตัวเอง
ถ้าเราเลือกมองแต่ด้านเสียของเขาจิตใจของเราก็เร่าร้อน หม่นไหม้

เวลาที่เสียไปเพราะมัวแต่สนใจด้านไม่ดีของคนอื่นก็ เป็นเวลาที่ถูกใช้ไปอย่างไร้ค่า

บางที่คนที่เราลอบมอง ลอบรู้สึกไม่ดีกับเขานั้น
เขาไม่เคยรู้สึกอะไรไปด้วยกันกับเราเ ลย
เราเผาตัวเราเองอยู่ฝ่ายเดียวด้วยความหงุดหงิด ขัดเคืองและอารมณ์เสีย
วันแล้ววันเล่า สภาพจิตใจแบบนี้ไม่เคยทำให้ใครมีคุณภาพชีวิตดีขึ้นมาได้เลย

ลองเปลี่ยนวิธีคิด วิธีมองโลกเสียใหม่ดีกว่า

คิดเสียว่าคนเราไม่มีใครดีพร้อมหรือ เลวไม่มีที่ติไปเสียทั้งหมดหรอก
เราอยู่ในโลกกันคนละไม่กี่ปี ประเดี๋ยวเดียวก็จะล้มหายตายจากกันไปหมดแล้ว
มาเสียเวลากับเรื่องไร้สาระทำไม

อะไรที่ควรทำก็รีบทำเถิดปล่อยวางเสียบ้าง
ความโกรธ ความเกลียดนั้นไม่มีคุณค่าอะไรต่อชีวิตอันแสนน้อยนิดนี้เลย
มุ่งไปข้างหน้า ไปหาสิ่งที่มีคุณค่าให้ชีวิตดีงามดีกว่า

วิธีที่แนะนำทั้งหมดนั้น นักภาวนาเรียกว่า '' การกลับมาอยู่กับตัวเอง''
กล่าวคือ ถ้าเราเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องอยู่กับคนที่ไม่ถูกโฉลก
แทนที่จะปล่อยใจให้อยู่กับ ความรู้สึกแย่ๆไปตลอด ก็ควรหันกลับเข้ามา '' มองด้านใน''
แก้ไขที่ตัวเอง อย่ามุ่งแก้ไขที่คนอื่น
เพราะยิ่งพยายามแก้ไขคนอื่น ก็ยิ่งยุ่งเหมือนลิงทอดแห
ยิ่งเราให้ความสำคัญกับคนที่เราเกลียดมากเท่าใด
สภาพจิตใจก็ยิ่งแย่ลงมากเท่านั้น

วิธีที่ดีที่สุดในการอยู่กับคนที่เรารู้สึกไม่ดีห รือเป็นปฏิปักษ์ก็คือ
การดึงความรู้สึกจากเขามาอยู่เราทุกขณะ
หรือถ้าเช่นนั้นก็ย้ายตัวเองออกไปเสียจาก สภาพแวดล้อมเช่นนั้นให้เร็วที่สุด
อย่าอยู่นานจนทุกข์นั้นกลัดหนองเป็นมะเร็งร้ายใน อารมณ์

ปราชญ์จีนบอกว่า '' ถ้ามีขุนเขาขวางท่านอยู่ข้างหน้าอย่าเสียเวลาย้ายขุนเขา
แต่จงย้ายตัวเอง ''

ดังนั้นเราควรจะ ย้ายภูเขาที่อยู่ข้างในหรือจะย้ายภูเขาที่อยู่ข้างนอก?

วันก่อน...ลืมว่าเอากุญแจรถไว้ไหน ....หาๆๆๆ

โอ๊ยๆๆๆ อยู่ไหน อยู่เป๋าไหน หรืออยู่ในห้องนอน วิ่งไปวิ่งมา 3 ชั้น

สุดท้ายอยู่ในกระเป๋าว่ายน้ำ (ไอ้อ้วนเอ๊ย)

เมื่อวาน...ลืมว่าเอากุญแจสายยูจักรยานไว้ไหน ...หาๆๆๆ

อยู่ไหนๆๆ อยู่ลิ้นชักไหน หรืออยู่หน้าทีวีข้างบน จบแบบเดิม วิ่งไปวิ่งมา 3 ชั้น

สุดท้ายหาไม่เจอ...นึกถึงกุญแจสำรองได้พอดี

ส่วนเรื่องงาน นึกๆอยู่ว่าจะบอกหัวหน้าเรื่องนี้ๆ

พอถึงเวลาอ้าว ตายล่ะวา ลืมบอก

โดนเทศน์ครับ อ่วม...

เวลาติดต่องานหรือธุระ หรือแม้กระทั่งเพื่อนๆถามเบอร์มือถือ

อิชั้นก็อึ้งไปพัก (เพราะ.. ลืมเบอร์ตัวเอง) มันน่าเบิร์ดกะโหลกมั้ยเนี่ยยยย

ไอ้ที่หนักสุด คือ มีคร้งหนึ่งกำลังจะกินข้าวต้มก็จะใส่พริกไทย

เดินๆมาถึงหน้าตู้กับข้าว ..

เอ๊ะ! ตูจะมาเอาอะไรเนี่ย(เวงกำ --")

ยืนนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

ต้องเดินย้อนกลับมาที่โต๊ะมองชามข้าวต้ม....อ๋อ ตูจะไปหยิบพริกไทย

(ดูเดะ...เป็นเอามาก)

แต่คิดว่า บางครั้งการลืม....บางทีมันก็เป็นสิ่งที่ดีเหมือนกันนะ

สำหรับความทรงจำที่มันเป็นเหตุการณ์ร้ายๆ

มีพี่ที่รู้จักคนนึงแกหัดขับรถแล้ว เกิดไปทับหมาตาย....ปรากฎว่า ลืมไม่ลง

ทำเอาไม่กล้าหัดขับรถต่อ

ส่วนพี่อีกคนประสบอุบัติเหตุ จากการซ้อนมอเตอร์ไซด์

แต่ถือเป็นโชคดีของพี่เค้าที่พี่เค้าลืมความทรงจำช่วงเวลานั้นไปเลย 

ทำให้ไม่ต้องหวาดกลัวกับภาพเลวร้ายตอนเกิดอุบัติเหตุครั้งนั้นอีก 

ก็คิดดูสิ ...ถ้าเราผ่านอะไรร้ายๆมาแล้วเราลืมมันไม่ได้....

มันก็จะตามมาวนเวียนย้ำเราอยู่เสมอ

ทำให้เราไม่สามารถเริ่มต้นหรือลงมือทำอะไรๆใหม่ๆในชีวิตได้อีกเลย...ว่ามั้ย

มองนาฬิกา.........อืม...สี่ทุ่มกว่าแระ

กุกกัก ๆๆ แกร่ก ๆๆ

เฮ้ย !! ......เสียงไรวะ...รึว่า........

หันขวับไปดูทางต้นเสียง.................ไม่เห็นมีอะไรนี่หว่า(เหงื่อเริ่มไหลซิกๆ)

...........เล่นเน็ตต่อไป............................สงสัยจะหูฝาด(เหอๆท่าจะเหนื่อยเกินวันนี้)

...........แกร่กๆๆๆๆๆ(ได้ยินเสียงอีกแล้ววุ้ย)

จ๊ากกก..............ระยะประชิด .....ไอ้ชั่วววววว.....................

เฮ่ย!! อย่าเข้ามานะแก .........เอาไงดีวะ...............................................................................(ยืนตัวแข็ง ทำไรไม่ถูก ไม่กล้าขยับ กลัวโดนจู่โจม มากไปกว่านี้...หัวใจเต้นแรง)

(เสร็จแน่ตู) ...ไม่น่าลืมปิดประตูเลย อยู่ดึกๆคนเดียวอย่างนี้ไม่ปลอดภัย.........

กรี๊ดดด...............ไอ้เลววว.......แก ...แก...  แกต้องการอะไร......

 

นั่น! ถามไม่ตอบ...............ว่าแล้วยังจะเฉย ทำลอยหน้าลอยตา เดี๊ยะๆ

ดู ดูมัน ยังจะยื่นขาขนยาวๆที่น่ารังเกียจมาใกล้ๆอีก...เฮ่ย!! อย่า..........

ยัง ..ยังไม่พอ...ยังจะมาทำหนวดกระดิกอีก  ยัง... ยังจะมามองหน้า วอนซะแล้ว ไอ้นี่

ต้องหาอุปกรณ์ช่วยซะแล้ว ขืนยืนอึ้งอยู่อย่างนี้ต้องเพลี่ยงพล้ำแน่ๆ .......มองซ้ายมองขวา ....

ค่อยๆกระดึ๊บๆ ย่องไปเอาอุปกรณ์ ........ถุงก๊อบแกบ....??????

เอามาทำอะไรวะ.................. เออ ทำไรวะ .............อ่อ เอามาครอบมันไง

......

ค่อยๆย่องเข้าไปด้านหลังมัน....เบาๆ จุ๊ๆ อย่าให้มันรู้ตัว..........

.......

.......

.......

กรี๊ดดด.... มันสู้ ว๊อย

อย่าๆๆๆๆๆ อย่าเข้ามานะ แว๊กๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (วิ่งจู๊ด...ไปอีกมุมหนึ่งของห้อง)

โอ้ย! มันเหนือกว่าเรารึนี่.......

........

........

........

เอาใหม่....หนีไปตั้งหลัก......

ย่องๆ ๆ ซ้าย ย่อง ขวา ย่อง เอาหล่ะ ฮึ้บ!

..........จ๊ากกกส์.............

มันสู้อีกแล้ว...........(โกยเถอะโยม....)

ชั้นยอมแพ้แกแล้ว........กรี๊ดดดด......อย่าเข้ามานะ......กรี๊ดดดดดด.......กรี๊ดดด..........

ไปแล้วๆๆๆๆ ชั้นไปเองก็ได้ ..............

........

........

........

.......................................................ไอ้ชั่วววว.......กาจั๊ววววว.......ชั้นเกลียดแก..........